4/7/15

ΟΔΟΣ: Μαύρο | Άσπρο | Καλό | Κακό | Χάσκαρης


ΟΔΟΣ 19.2.2015 | 776


Αγαπητή ΟΔΟΣ,

Το «ζήτημά» μου –αναφέρομαι σε σύγχυση- δεν επιδεινώνεται από μόνο το δραματικό κλίμα στις σχέσεις της χώρας με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Μιας και το πρόβλημα έχει για μένα και μια τοπική διάσταση.

Ξεκίνησα –με το πρόβλημα- στις περσινές εκλογές, τις αυτοδιοικητικές δηλαδή σε περιφέρειες και δήμους. Στην συνέχεια άντεξα περιμένοντας μερικούς μήνες μέχρι να αντιληφθώ τα λόγια να γίνονται έργα. Ωστόσο δεν αντιλήφθηκα να ξεκαθαρίζει το τοπίο. Ακριβώς αντίθετα -θα προσέθετα.

Έτσι μετά τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, οι αντιφάσεις που εκδηλώνονται γύρω μου –αυτές νομίζω ότι ευθύνονται- με έχουν αποπροσανατολίσει. Σχεδόν ολοκληρωτικά. Σε βαθμό που για μια ακόμη φορά να μην ξέρω πού βρίσκομαι, ποιος είμαι, πού πάω, ποιος ο ορισμός και ποιος ο προορισμός του ανθρώπου. Σαν να πάσχω από ίλιγγο.

Και από εκεί που η έξοδος από τα μνημόνια ήταν ζήτημα ελάχιστων εβδομάδων, η Ελλάδα βρέθηκε προς το παρόν απομονωμένη. Απέναντι σε ένα Γόρδιο Δεσμό. Αφού η χώρα ενδέχεται από ένα ατύχημα να επιστρέψει στην δραχμή. Και ποιος ξέρει, ίσως αργότερα να επιστρέψει ακόμη πιο πίσω, στα γρόσια. Μόνο εδώ η οπισθοδρόμηση βαφτίζεται προοδευτικότητα και έχεις εξασφαλισμένους 5-10.000 χαρούμενους να συγκεντρώνονται να φωνάζουν «φτάνει άλλο» (το ευρώ).

Να τα πάρω τα πράγματα από την αρχή, να ξεκινήσω από την περιοχή μας, την Δυτική Μακεδονία. Ώστε να είμαι πιο κατανοητός στους αναγνώστες σου: Καθώς ήμουν κατά βάση ρομαντικός, δεν χωρούσε η μετριοπαθής πολιτική παιδεία μου την νηφάλια εξήγηση στην υποψηφιότητα του κ. Θεοδώρου Καρυπίδη. Που περιφανώς εκλέχτηκε, με την άτυπη ή ανεπίσημη έστω, συμμαχία ΣυΡιζΑ, Αν Ελ και άλλων δημοκρατικών δυνάμεων στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Σκέφτηκα ότι ο λαός είναι κυρίαρχος και προσπάθησα να παρακολουθήσω τις εξελίξεις.

Όμως, αγαπητή ΟΔΟΣ, νομίζω ότι το πρόβλημά μου να καταλάβω τι και πώς, εξηγείται. Όχι επειδή δεν ήταν σαφέστατο, ότι ο ίδιος ήταν δηλωμένος αντιμνημονιακός και είχε προσηλωμένο το ενδιαφέρον του στον ελληνικό λαό και ειδικά στους πιο αδύναμους. Αλλοίμονο, αυτό ήταν πολύ ξεκάθαρο. Ποιος άλλος γνωρίζει άλλωστε καλύτερα από τον ίδιο, το τι ακριβώς του έλεγαν και τι άκουγε από τα παράπονα των συμπολιτών σε επίπεδο Δυτικής Μακεδονίας, που τα προηγούμενα χρόνια του ζητούσαν, ως τηλεπαρουσιαστής και σχολιαστής που ήταν, να αποκαλύψει στον αέρα προσωπικά και κοινωνικά αδιέξοδα και προβλήματα, πτυχές της ανθρωπιστικής κρίσης. Λεγόμενης και αμφιλεγόμενης.

2/7/15

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ


ΟΔΟΣ 2.7.2015 | 795

Referendum


Καθώς την έννοια του δράματος συγκροτούν όχι μόνο η κωμωδία, αλλά και η τραγωδία, είναι πια ζήτημα ημερών  να διαπιστωθεί, εφ’ όσον διενεργηθεί τελικά το δημοψήφισμα, τι από τα δύο θα αποδειχθεί η απόφαση της κυβέρνησης. Και προσωπικά του πρωθυπουργού που εισηγήθηκε την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος με ένα ερώτημα σε «Όχι» και «Ναι» επί σουρεαλιστικού κειμένου. Που όχι μόνο θα μείνει στην ελληνική πολιτική ιστορία ως «εξίσωση για δυνατούς λύτες», αλλά επιπλέον θα θέσει για μεγάλο διάστημα στα αζήτητα κάθε ιδέα για άλλο δημοψήφισμα στο μέλλον. Τα προβλήματα του κύρους του δημοψηφίσματος της Κυριακής, τόσο κατά τον τύπο όσο και κατά το περιεχόμενό του, είναι χείριστη υπηρεσία στον θεσμό. 

Διαβάστε επίσης:

-Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική έννομη τάξη

-Η "παθολογία" του (εμφυλίου) πολέμου

-Τραπεζική αργία βραχείας διάρκειας | Capital controls

-Μπορούν να ανοίξουν πάλι οι τράπεζες;
-Πόσο αντέχουν μετά την επιβολή των capital controls

-Δυστυχώς, το Graccident συνέβη

ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ:
Έρχου και ίδε!

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ:
Εργαστήρι «Γραμμές» - ένας θύλακας τέχνης στην πόλη μας

Λόγος & Αντίλογος
Ένθερμος Αναγνώστης:
Περί δημοψηφίσματος

ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗ:
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
ήτοι περί του ορθώς λέγειν τε και γράφειν

...κι άλλα.

Πέμπτη 2.7.2015 | 795

Bloomberg Business

1/7/15

ΜΑΡΙΑΣ ΣΕΚΙΟΥ: Oh Neni where are you?



Πού είσαι, Νένη;
Όχι εδώ.
Αλλού…
Πού;
Δεν ξέρω να πω.
Γιατί;
Θέλω άλλο να πω:
Παλαίστρια,
αίμα νευρώδες, ατίθασο.
Θύελλα,
αέναα στην έξαψη της μάχης.
Σφοδρή…
Δ ό τ ρ ι α…
Στην πόλη!
Σ’ αυτή την πόλη!!
Γι’ αυτή την πόλη!!!

Στους αλλιώτικους ανθρώπους


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 5 Φεβρουαρίου 2015, αρ. φύλλου 774


Σχετικά: ΟΔΟΣ: Δυσαναπλήρωτο κενό στην πόλη

30/6/15

ΘΑΝΑΣΗ ΜΠΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ: Τελικά δεν μπόρεσε να νικήσει

Νικήθηκε από την επάρατο παρόλο που αντιστάθηκε σθεναρά με όλο το κουράγιο και την ψυχική δύναμη που διέθετε αφήνοντας πίσω της δυσαναπλήρωτο κενό. Η Ελένη Τσαδήλα έφυγε για το μεγάλο ταξίδι που δεν έχει επιστροφή.

Την αποχαιρέτησαν μαζί με το κλάμα που σπαράζει και σπάει καρδιές της μάνας, του πατέρα και όλων των δικών της, οι συνάδελφοι και συνεργάτες από το Σπασμένο Ρόδι. Την αποχαιρέτησε όλος ο θίασος των ερασιτεχνών ηθοποιών του οποίου πρωτοστατούσε. Την αποχαιρέτησαν όλοι οι θαυμαστές και συμπαραστάτες των μεγάλων αγώνων της για τον τόπο της. Την αποχαιρέτησε η πολιτιστική ζωή της Καστοριάς την οποία κράτησε για πάρα πολλά χρόνια σε ενεργό δράση πρωτοστατώντας σε όλα τα γεγονότα.

Στα θεατρικά δρώμενα σαν ηθοποιός έστηνε παραστάσεις που δεν υπολείπονταν από αυτές των επαγγελματιών. Σκηνοθετούσε με τον δικό της ευρηματικό τρόπο, παραστάσεις που αποσπούσαν τον θαυμασμό των θεατών.

Έδωσε αγώνες κόντρα στην εγκληματική αδιαφορία της εκάστοτε εξουσίας για να αποκτήσει αυτός ο τόπος πνευματική στέγη που του αξίζει για να στεγάσει τον άστεγο πολιτισμό.

29/6/15

ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: Ο Γιώργος Ιωάννου στο νοσοκομείο

στη μνήμη της Νένης


O φίλος K. είναι συγγραφέας. Φύση ανήσυχη, ατίθαση που βράζει. Στριφνός καμιά φορά, ίσως απότομος ακόμα και καβγατζής καθώς ισχυρίζονται όσοι κοιτάζουν τις επιφάνειες. Καθόλου σπάνια, τον έχουν δε να τα σπάει στα καλά καθούμενα και να φεύγει. Όμως, ψυχή ευγενική και «χρυσό παιδί» λένε όσοι κοιτάζουν το μέσα μέρος.

Τη ζωή του φίλου μου τραυμάτισε και δηλητηρίασε ευεργετικά το χαμηλό του ύψος. Το «ένα εξήντα οκτώ» ακούγεται σαν απόφαση κακουργιοδικείου. Η ελπίδα του πως θα ψηλώσει λίγο ακόμα κρατήθηκε ζωντανή με διορίες και παρατάσεις μέχρι τα είκοσι τρία του χρόνια. Ύστερα ισορρόπησε το αμετάκλητο αυτό ζήτημα ανάμεσα στη μελαγχολία και την ιδιορρυθμία. Κάποτε χρειάστηκε να επιστρατευθούν και φάρμακα γι’ αυτό αλλά ο Κ., αν και άθεος, κατάφερε να τα τιθασέψει όλ’ αυτά μ’ εκείνο το […] ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται. Παρέμεινε λοιπόν μικρός κατά το δέμας -όμως ποτέ «κοντός» στα μάτια των πραγματικά δικών του ή των γυναικών- και πάντοτε περίκομψος, σχεδόν λιλιπούτειος και σαν μικρή πορσελάνη πολύτιμος.

28/6/15

ΙΩΑΝΝΑΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗ: Μια ταπεινή εξομολόγηση στη Νένη

Λενάκι,

Γράφω για να σου εξομολογηθώ κάτι. Είναι που θέλω πολύ να συμμετέχω στο πένθος για την απώλεια σου αλλά ακόμα δεν μπορώ.

Κανένα κύτταρο του σώματος μου δεν μπορεί να το πιστέψει. Καμία λογική δεν βρίσκω για να δεχτώ ότι την Κυριακή δεν θα διαβάσουμε μαζί την εφημερίδα που παίρναμε για να τη μοιραστούμε αργότερα.

27/6/15

ΡΩΜΥΛΟΥ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑ: Φτώχεια

«Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό».

26/6/15

ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΛΙΑΚΑ: Ο δικός της άνεμος

Δεν μου αρέσουν οι νεκρολογίες και ειδικότερα σε αγαπημένους φίλους και ακόμη περισσότερο σε σημαντικότατους συνεργάτες σε μια πολυετή, σχεδόν 25ετή,  παράλληλη και μεστή πορεία όπως η Νένη...

Το παράδοξο είναι πως δεν μου αφήνει κανένα «κενό» η αναχώρησή της γιατί ακριβώς είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που πέρασαν από αυτή την ταλαίπωρη αισθητικά, συναισθηματικά και συνειδησιακά πόλη και άφησαν ένα σημαντικό έργο-περιεχόμενο απόλυτα προσβάσιμο και διαχειρίσιμο από τους εναπομείναντες οι οποίοι και οφείλουν να συνεχίσουν.

25/6/15

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ


ΟΔΟΣ 25.6.2015 | 794

«There Is No Alternative»


Η εκλογή του κ. Β. Διαμαντόπουλου ως βουλευτή Καστοριάς έστω κι’ αν στην αρχή φάνηκε ως κάτι παροδικό, αντιστάρ ή ως αντίδραση, έχει σημαντική αποστολή για τον τόπο. Που πραγματοποίησε το πρώτο μεγάλο βήμα του ρήξης με τα περιβάλλοντα και τα στεγανά. Και η πολύ πρόσφατη ανάρτησή του «Το “There is no alternative” δεν μπορεί να έχει τη σφραγίδα της αριστεράς»  όπως έγραψε ο ίδιος σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή το πικρό ποτήρι του συμβιβασμού, πέρα από την αμφισβήτηση που προβάλλει, για την ΟΔΟ αποτελεί ένα πρώτο μεγάλο βήμα λειτουργικής ένταξης και επιβολής του στο πολιτικό περιβάλλον της Καστοριάς. Το οποίο χρειάζεται κατεπειγόντως εκθεμελίωση. 

Διαβάστε επίσης:

ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ:
Οφειλή

ΙΩΑΝΝΑΣ ΜΑΝΕΤΑ:
Τα όρια μιας πόλης είναι το εύρος των πεποιθήσεων των κατοίκων της: Κριτική της εικαστικής έκθεσης του Μάρκου Ντέμκα

Α.Δ.:
Νέο Κοιμητήριο

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΔΑΟΥΤΟΠΟΥΛΟΥ:
Βιοποικιλότητα σε αγρόκτημα

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ:
Με τον Βασίλη Χρηστίδη στα Κορέστια…

ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗ:
Καθαρεύουσα; Τι είναι αυτή;

Λόγος & Αντίλογος
ΝΙΚΟΥ ΠΡΩΪΟΥ:
Ξενία

Λόγος & Αντίλογος
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΚΟΒΑΤΣΗ:
Περί ΕΡΤ

Κ. Ρεκάρη: Αμετάβλητη η θέση της Καμπέρας
στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ

ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗ:
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
ήτοι περί του ορθώς λέγειν τε και γράφειν

-Γιατί μένουμε Ευρώπη...

-Υδατοδρόμια στις ελληνικές λίμνες

...και άλλα.

ΟΔΟΣ
το βήμα της Καστοριάς
Πέμπτη 25.6.2015 | 794

24/6/15

ΞΕΝΙΑΣ Θ. ΜΠΑΛΛΗ: Είναι ακόμη εδώ

Ήταν ένα απόγευμα της άνοιξης του 2016 -λίγους μήνες αφότου λίγοι γονείς και πολλοί φίλοι ιδρύσαμε την Εταιρεία Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό-ΔΑΔ Ν. Καστοριάς- όταν χτύπησε επίμονα το τηλέφωνο του σπιτιού μου. Ήταν η Ιωάννα Νικολακάκη -ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας. "Η Νένη διάβασε το βιβλίο που της δώσαμε κι έχει ενθουσιαστεί, πρέπει να βρούμε τρόπο να ανεβάσουμε άμεσα την παράσταση!" Το βιβλίο είχε τίτλο "Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα" του Μαρκ Χάντον, κι εξιστορούσε τις περιπέτειες ενός νεαρού εφήβου με αυτισμό. Βρεθήκαμε με τη Νένη, συμφωνήσαμε και από εκεί και πέρα όλα έγιναν πολύ γρήγορα.

23/6/15

ΑΝΝΑΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΟΥ: Ένα «αυτονόητο» δώρο στην Νένη

Είναι πολύ δύσκολο να βρεις τα κατάλληλα λόγια για να περιγράψεις έναν άνθρωπο σαν την Νένη. Πιστεύω ότι η ίδια δεν θα ήθελε καθόλου να νεκρολογήσουμε.  Ένας τόσο δραστήριος, δημιουργικός, θετικός και δοτικός άνθρωπος, θα ενθουσιαζόταν με κάτι χειροπιαστό.

22/6/15

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Σαν ένα παζλ

Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι σαν δικοί σου, καθώς μπαίνουν στη ζωή σου με τον τρόπο που ζουν και που την επηρεάζουν. Στην πραγματικότητα με τον δικό τους τρόπο αυτά τα πρόσωπα την κάνουν πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα. Και το κυριότερο απ’ όλα είναι πως αυτό που ισχύει για σένα, ισχύει και για ένα σωρό άλλα άτομα, για μια ολόκληρη πόλη ή, ακόμα, για μια ολόκληρη περιοχή, για ένα σωρό κόσμο.

Αυτά τα πρόσωπα δεν είναι πολλά, στην πραγματικότητα είναι πάντοτε πολύ λίγα· λίγα, αλλά στ’ αλήθεια εκλεκτά. Και είναι αυτός ακριβώς ο λόγος που, όταν φεύγουν, ιδιαιτέρως όταν αυτό συμβαίνει πρόωρα, τότε δεν το χωράει ο νους σου και θέλεις να μοιραστείς τον συγκλονισμό σου· και με αυτούς που δεν το είχαν υπόψη τους, ίσως και καθόλου, όσο το πρόσωπο που μόλις σάλπαρε γι’ αλλού ζούσε και δρούσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

21/6/15

ΝΙΝΑΣ ΡΑΠΗ: Κάθε τέλος και αρχή

Ήταν γύρω στις πέντε με έξι το πρωί και ο ύπνος δεν ερχόταν με τίποτε. Σηκώθηκα, διάβασα λίγο και είπα να ξεχαστώ με το Facebook. Καθώς είχα αφεθεί στην ακατάπαυστη ροή του, είδα μια φωτογραφία της Ελένης και τη χάζευα χαμογελώντας. Τι ωραία που φαίνεται εδώ, σκέφτηκα, πόσο γαλήνια. Μετά διάβασα τι έγραφε από κάτω. Κάτι σαν «Η αγαπημένη ξαδέλφη μου μας άφησε». Έκλεισα απότομα τον υπολογιστή. Κάποιο λάθος θα έγινε σκέφτηκα, κάτι δεν είδα καλά.

Ένα πάγωμα με κυριεύει. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος, σαν να κρατάω την ανάσα μου. Συγχρόνως νιώθω και μια αίσθηση αδικίας. Γιατί; Απάντηση φυσικά δεν υπάρχει. Όχι μεταφυσική τουλάχιστον. Πεζή ναι υπάρχει. Ένα λάθος αρχικής διάγνωσης, άδικο αυτό, αποτρόπαιο αλλά ανθρώπινο και χωρίς κακή πρόθεση. Αλλά αναρωτιέμαι: υπάρχει δίκαιος θάνατος; Ίσως όχι, ίσως μόνο ο απολύτως φυσικός λόγω γήρατος, αλλά μερικά άτομα πράγματι αποζητούν τον θάνατο ή τον προκαλούν.
Εκείνη όμως ήταν η προσωποποίηση της ζωτικής ενέργειας και δημιουργικότητας. Τότε γιατί;

Με τάραξε. Με τάραξε πολύ ο θάνατος της Ελένης Τσαδήλα.

20/6/15

ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: Θειούχα πώματα

[τουτέστιν: η αναστάσιμη μνήμη της παιδικής ηλικίας
μέσα από μια παλιότερη ανταλλαγή μηνυμάτων με τη Νένη Τσαδήλα…]



(…) Δάκρυα μη χαλνάς.
όλοι ανήκουμε στην ανάσταση.

Νίκος Καρούζος


Με τη Νένη Τσαδήλα, που έφυγε σήμερα, ύστερα από μια βασανιστική περιπέτεια της υγείας της που κράτησε σχεδόν ενάμιση χρόνο, γνωριζόμαστε από το 2009.

Όλο αυτό το διάστημα, μέχρι προχτές αργά το βράδυ που άκουσα για τελευταία φορά τη φωνή της, στάθηκε ικανό για να δεθούμε με αγάπη και ειλικρινή φιλία και να συνειδητοποιήσω επίσης το πόσο πολύτιμος και σημαντικός άνθρωπος υπήρξε για την πόλη της Καστοριάς, για τους φίλους της και τους δικούς της αυτή η σπουδαία γυναίκα. Ήταν μια αληθινή ιέρεια της Τέχνης, ένα ζωηρό μυαλό, ένας καιόμενος άνθρωπος. Σύμβολο κοινωνικής δράσης και συμμετοχής, παρηγοριά  και ελπίδα για πολλούς. Οδοδείκτης πολιτισμού. Πολύτιμη πέτρα...

19/6/15

ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ: Κοτσύφι

στη Νένη Τσαδήλα


Στον μοναδικό κήπο της γειτονιάς μου, αλλά τώρα που το σκέπτομαι και της γύρω περιοχής, φύονται τρεις ροδιές, κοντούλες και ταπεινές κάτω από έλατα υψιπετή. Ο ιδιοκτήτης, προσπαθώντας φαίνεται να δαμάσει τα κλαριά τους, τις έχει δέσει με κάτι εύκαμπτα ελαστικά, που θυμίζουν τις σύγχρονες χειροπέδες, κι εμένα τα λάστιχα που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να κάνουν κοτσίδα τα μαλλιά τους. Αυτό συνειρμικά μ’ οδήγησε να βαφτίσω τα άγρια, τον χειμώνα, κλαριά της ροδιάς μαλλιά της Περσεφόνης, πως είναι ό,τι έμεινε έξω από τη γη τη στιγμή που το άρμα του Πλούτωνα έχει ήδη βουτήξει τραβώντας για τον κάτω κόσμο, κι όταν την άνοιξη φουντώσουν πάλι, και λάμπουν στολισμένα τα κλαριά με φύλλα, καρπούς κι άνθη, να, τώρα, όλο λέω θα ’βγει απάνω η θεά μ’ ορμή να πάει να σμίξει με τη μάνα της.